Alles plat geeft stof en tijd tot nadenken

Foto: Ede.nieuws.nl

Alles plat, zo heet het radioprogramma met muziek voor Nederland. Alleen dan in het dialect. Zo je wilt de streektaal. Allemaal liedjes geschreven in deze keer niet het Algemeen Beschaafd Nederlands.

Door Juffrouw Raadgever

Plat. Grof?! Nou nee. Verstaanbaar?! Meestal wel. Wat iedereen begrijpt is de naam van het programma ALLES PLAT. Er zit geen woord Frans bij zou je zeggen. Nu zeg ik: ‘Alles Plat’ en die woorden begrijpt ook iedereen. Dat is nu echt, bij uitstek, onze zo moeilijke taal. Veel woorden en uitdrukkingen kunnen meerdere betekenissen hebben. Voor onze medeburger is het Nederlands haast niet te doen om te leren. Met ‘plat’ bedoel ik ‘stil’. En dat is dus niet het plattelandse dialect van het radioprogramma.

Alles is stil

Inmiddels is het stil; En alles is al voor een groot deel plat. Op de schoolpleinen en in de scholen. De kinderen krijgen thuis digitaal de leerstof aangereikt, op korte termijn door het onderwijspersoneel gerealiseerd. De kerken zijn leeg. Hoe gek is dat? Thuis voor de laptop of tv worden de diensten uitgezonden. Te zien zijn de voorganger, de kerkenraad, de organist of pianist en zanger of zangeres. O, ja ook iemand die het kinderverhaal vertelt is op het moment dat hij aan de beurt is even opzoek naar de camera.

Iedereen doet zijn best. Bij de restaurants, cafés en bars is het doodstil. Geen mens te zien. De winkels zijn voor een groot deel ook dicht. Kortom het is Stil. Alles zo plat dat het opvalt dat er bijna geen ongevallen zijn. Zeker niet laat op de avond. Er zijn geen hardrijders en zuipschuiten die hun auto in de sloten of walkanten parkeren. Op zo’n manier dat alle hulptroepen moeten opdraven om de ravage te ruimen. En dat is maar goed ook. Die hulpdiensten hebben op dit moment wel iets anders aan het hoofd.

Anderhalve week in

Inmiddels zijn we ruim anderhalve week in de wetenschap dat het corona-virus als een onzichtbaar en sluipend onheil onder ons is. De sfeer wordt steeds meer gespannen. Je voelt het; buiten maar ook binnen. Er heerst angst. En niet alleen wij, maar heel de wereld probeert de onverlaat vóór te zijn. Zo weinig mogelijk slachtoffers. De burgemeesters spreken als een burgervader/moeder via de media een ondersteunend woord uit. Troostend en soms speciaal aan kinderen gericht. Dat doe je goed want hier en daar steekt meneer paniek de kop op.

Gelukkig geeft de nuchterheid, waar de Hollanders om bekend staan, direct een weerwoord; ‘Hallo, doe niet zo egoïstisch. We moeten het samen doen! Er is genoeg.’ Zeker wat de boodschappen betreft. En dan is de trend gezet. Waar eerst de onderwijzers, artsen, verplegend personeel en verzorgend personeel een schreeuw om erkenning deden, lijkt het of die erkenning er ineens wel kan zijn. Overal hartverwarmende acties van daadwerkelijke hulp en inzet. Allemaal vrijwilligers die zich melden. En acties van dankbaarheid door liederen en een massaal applaus. Als navolging op het zo innemende applaus in Italië.

Planten en bloemen worden uitgedeeld. Uitgedeeld door die ondernemers die ze met zorg gekweekt hebben en nu niet kunnen uitleveren aan de andere landen. Die ondernemers die nu geen inkomen meer hebben. Ze geven ze aan iedereen die zich inzet om te helpen. En dan het luiden van de kerkklokken ook als blijk van ondersteuning. Er wordt hulp beloofd aan alle ondernemers die hun inkomen naar heel weinig zien dalen. Hulp voor de kleine ondernemers en ZZP’ers.

Veranderingen

Vanuit de regering komen er dagelijks aanscherpende maatregelen. Maar ook bemoedigende woorden. Het geldt ons allemaal. Geen woorden maar ook daden. We vertrouwen erop. De komende tijd zullen het sociale- en het economische leven een fikse omslag krijgen. Misschien tot ieders verbazing ook best leefbaar zo. Neem de afnemende uitstoot van schadelijke stoffen. De lucht wordt schoner. Natuurlijk geldt dat niet voor alles. Maar moeten we er eens over nadenken, of ‘anders’ doen óók mogelijkheden biedt. We zijn zo doorgeslagen in de loop van de jaren. Wie weet geeft deze verschrikkelijke ‘pas op de plaats’ een ander inzicht in de invulling van onze sociale omgang en de ontwikkelingen in de economie.

Pijn doet het als de berichten komen dat door de maatregelen voor iedereen zo gewone dingen ineens heel anders moeten. Je wilt er niet aan denken dat je die ernstig zieke niet mag bezoeken. Niet even knuffelen. Je wilt er niet aan denken dat je niet bij die begrafenis daadwerkelijk je steun mag betuigen. Eigenlijk allemaal maatregelen waar we tot voor kort niet over nadachten. Heel veel moeten we laten. En anders op een andere manier invullen. We gaan er met zijn allen voor en misschien, heel misschien, gaat dit hele gebeuren ons nog wel heel erg aan het denken zetten.

Met vriendelijke groet,
Juffrouw Raadgever

X

Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief
Aanmelden