Contact met de kleinkinderen is van groot belang

Foto: Ede.nieuws.nl

Wat een heerlijk weer vandaag. Ik heb mijn warmste vest opgezocht, mijn zonnebril en net ontvangen weekblad.

Door Juffrouw Raadgever

Vanmiddag ga ik eens even heerlijk uit de wind in het zonnetje zitten. Na al die dagen binnen verlang ik er echt naar om een even een frisse neus te halen. Als ik me net geïnstalleerd heb hoor ik naast me een stoel op de stenen verschuiven. Naast de schutting verschijnt het hoofd van de buurvrouw. “Wat heerlijk hé, echt een cadeautje dat zonnetje.” Ja, denk ik, heerlijk. Ssst, ik heb me voorgenomen om even stil hier te zitten. Maar ik zeg: “Zeker. Ook ik wil er nog even van genieten.”

Voor de buurvrouw is dit waarschijnlijk genoeg aansporing om een verhaal te beginnen. Dus zak ik onderuit in de kussens van de tuinstoel en laat het over me heen komen. Ook zij heeft weinig aanspraak de laatste tijd en best wel wat te verwerken. Kortgeleden heeft ze nog een operatie ondergaan aan haar voet en ze zit nu volgens mij al aardig wat weken in het gips. Geen lolletje, weet ik, ze heeft behoorlijk wat pijn moeten doorstaan. Dus kom maar door.

De kleinzoon

“Ja ha, begint ze, je weet dat ik aan mijn voet geopereerd ben, toch. Onze kleinzoon van achtjaar heeft zich er aardig druk over gemaakt. Hij vindt het helemaal niet leuk dat oma pijn heeft. Regelmatig krijg ik van hem een appje. Hij heeft een apart app programma. Hangout heet het. Dat is een ‘veilige’ app voor kinderen. Het is een besloten groep waar hij in kan appen, foto’s en video’s sturen. Ook zitten er emoji’s, stickers en GIF’s met animatie in. En wat hij regelmatig doet is videobellen. Zo leuk,” zegt ze. “Dan gaat bij mij de mobiel af en als ik opneem is hij eigenlijk alweer afgeleid. Zijn beeld schiet de hele kamer door. Dan roep ik dat ik hem niet kan zien en duizelig wordt van het zwevende beeld. Dat vindt hij prachtig en laat zijn broers of moeder naar me zwaaien. Het gebeurt niet zelden dat ik na zo’n vijfminuten nog steeds niet weet waarvoor hij nou eigenlijk contact zocht.”

“Maar afgelopen week was dat anders,” gaat ze verder. “Toen maakte hij zich zorgen om mij. Hij had meegekregen dat ik naar het ziekenhuis moest om het gips eraf te laten halen en röntgenfoto’s te laten maken. Hoe ze dan in mijn voet konden kijken was al een dingetje. Na heel veel uitleg snapte hij dat ze daarvoor niet weer de boel moesten opensnijden. Het arme kind had zich van alles in het hoofd gehaald. Er gaat wat om in die jonge koppetjes. Als je er niet op bedacht bent verzinnen ze de meest gruwelijke oplossingen. En toen kwam de vraag: ‘En hoe halen ze dan je gips eraf, oma? Doet dat dan geen pijn?’ Ik heb hem het uitgelegd maar kreeg niet het idee dat hij er een beeld bij had. En weet je wat ik gedaan heb? Ik had toch mijn telefoon bij de hand en heb gisteren gevraagd of het goed was dat ik van het afhalen van het gips een video mocht maken. Toen ik uitgelegd had dat het voor mijn kleinzoon was omdat hij het best lastig vond om te snappen hoe dat nou precies ging, vonden ze het natuurlijk goed.”

Dat contact is heerlijk

“Thuis gekomen heb ik eerst de beelden naar onze schoondochter gestuurd. Al snel stuurde ze een app dat ze de beelden samen bekeken hadden. Toen heb ik de video op zijn eigen hangout gezet. En je snapt het al. Iedereen mag nu zien hoe oma haar gips pijnloos verwijderd wordt. Ik vrees dat die arme schoolmeester vandaag een ander onderwerp in de klas bespreekt dan hij gepland heeft. Vind je het niet geweldig dat we zo met onze kleinkinderen kunnen praten? Ik geniet er tenminste erg van. Zeker nu ze niet zomaar langs mogen komen,” besluit ze.

En ja ze heeft gelijk. Het is super dat het op die manier kan. Helaas maken niet alle kleinkinderen daar gebruik van. Of ze hebben het niet in de gaten en worden door hun ouders niet op de mogelijkheden gewezen of ze hebben er geen idee van dat opa’s en oma’s hen zo erg missen nu. Zo jammer! Het zonnetje is inmiddels achter een wolk verdwenen en het wordt koud hierbuiten. Na nog wat bijgepraat te hebben neem ik afscheid van de buurvrouw en neem het nog ongelezen weekblad mee naar binnen. Die lees ik later wel.

Met vriendelijke groet,

Juffrouw Raadgever