Toen hadden we geen mobieltjes om naar huis te bellen

Foto: Ede.nieuws.nl

De scholen zijn weer begonnen. De laatste week van de vakantie was het een drukte van belang bij de winkels die schoolmaterialen verkopen.

Door juffrouw Raadgever

Na de spannende laatste weken op de basisschool, de corona-veilige musical en het afscheid, hadden ze minstens zes weken vakantie. En natuurlijk de laatste week moet en de benodigde materialen voor de nieuwe school nog gekocht worden. Soms vergezeld door een vriend, vriendin of een familielid trekken ze het winkelgebied in om alles bij elkaar te zoeken. Het aanbod is groot. Het is een kwestie van wikken en wegen. Wordt het een van de stoere printen of gekleurde bloemen of die effen-kleur met een tekst? Zoek maar uit.

Kiezen of delen

Of toch niet? Want aan elk artikel hangt een prijskaartje. Tussen de gewilde printen en volgens de trendmasters, minder gewilde printen is het verschil in prijs enorm te noemen. Slim want alles moet natuurlijk in dezelfde print en dat loopt in de ‘papieren’. Veel jongelui hebben dan ook in de vakantie een baantje gezocht om de spullen te kunnen betalen. Niet dat ze alles zelf moeten dokken, maar voor veel geldt de regel: de basis wordt door pa en ma betaald. Dat is je bedrag. Wil je anders dan betaal je zelf het verschil. Zo lopend door de winkelstraten kom je er gauw achter dat er genoeg jongens en meisjes genoegen moeten nemen met wat de budget-winkel aanbiedt. Eenvoudig, omdat er dit jaar heel veel gezinnen het niet breed hebben. Gelukkig is ook daar een ruime keuze. Er is ook een groep die gekozen heeft om de spullen via een website te kopen. Hopelijk hebben zij hun spulletjes op tijd binnengekregen.

Zelfstandig

En dan is het eindelijk zover; de eerste schooldag op de nieuwe school. De meesten nog klein van stuk en zenuwachtig voor al het onbekende. Nu zijn ze ‘groot’. Een klas vol kinderen met of zonder bekende gezichten. Het zal een jaar worden van groeien.

“Eigenlijk is er niets veranderd vergeleken met vroeger,” zegt een van de moeders, “ik herinner me mijn eigen eerste schooldag. In de vakantie hadden we ‘proef’ gereisd. Moeder en ik samen. Ik zou naar een school in de stad gaan. Ook mijn broer was daar al eerder begonnen en dus was er voor mij in ieder geval een bekend gezicht. Eerst op de fiets van uit ons dorp naar het station van een grotere plaats. Dan met het boemeltje, die op elk volgend station stopt, richting de grote stad. Samen uitzoeken waar de trein terug naar huis staat ’s middags. Kortom, borden leren lezen op de perrons. Dan de route naar school en weer terug. We hebben er een gezellige middag van gemaakt. Ik wilde het zelfstandig leren, want aan de hand van grote broer was voor hem en voor mij geen optie.”

Plagende volwassenen

Ze lacht om het idee. “Weet je,” vervolgt ze. “Ik was nog maar elf jaar en had zo’n grote nieuwe aktetas. Super stoer. Moet je nu mee aankomen! Hij was zwaar, want ik sleepte in het begin alles mee. Doodsbenauwd dat ik iets zou vergeten. Op een van de eerste dagen kwam ik weer het perron op wandelen. Ik droeg de grote tas half onder de arm, volgens mij ‘stoer’ mee. Dat had ik al afgekeken van de meer ervaren scholieren. Op het perron stonden al mensen op de trein te wachten, en ik ging keurig tussen hen in staan. Een meneer, keurig in het pak, ook met een aktetas, vroeg met een harde stem: ‘En…grote tas waar ga jij met dat kleine meisje naar toe?’ Om ons heen begon iedereen te lachen. Plagerig vroeg een andere ‘kantoor-meneer’ of hij niet te zwaar was voor mij. Nu zit de wijsheid nog in de tas maar je moet het in je hoofd hebben dan wordt de tas ook wat lichter. Dat wordt nog even doorzetten meisje.’ En weer gelag. Het voelde helemaal niet leuk. Ik kon wel huilen, al die aandacht. Gelukkig kwam de trein en ik ben in een hoekje gekropen. Heel voorzichtig heb ik mijn zakdoekje uit mijn jaszak gepakt en heb stiekem zitten duimzuigen. Niemand heeft het waarschijnlijk opgemerkt want ze lieten me met rust.”

Het roer om

“De maanden tot de kerstvakantie waren best heftig. Ik moest heel erg wennen aan de zelfstandigheid. Vooral die keer toen ik de trein naar huis misliep. Vlak voor mijn neus reed hij weg. Ik was helemaal van slag. Toen hadden we geen mobieltje om even naar huis te bellen voor wat steun. Mijn broer was ook niet in de buurt. Uiteindelijk heb ik als troost een Chocorock ijsje gekocht. Nu ik dat zo zeg realiseer ik me dat het daar vandaan komt dat ik tot op heden nog steeds verzot ben op vanille-ijs met chocolade. Veel, heel veel heb ik van die ijsjes gesnoept, want regelmatig miste ik de trein. Tot ik bedacht dat ik me beter op de tijd van de volgende trein kon afstemmen. De les liep toch meestal wat uit en dan was ik niet meer zo gestrest. Na de kerstvakantie ging alles veel gemakkelijker. Ik wist de weg en de hulp van mijn broer was niet nodig. Ik was minstens tien centimeter gegroeid. Last van plagerige opmerkingen heb ik niet meer gehad,” besluit ze haar verhaal. Een leuke herinnering nu ook haar zoon zover is. Kleine kinderen worden heel snel groot als de basisschool eenmaal achter hen ligt.

Met vriendelijke groeten,

Juffrouw Raadgever