We willen elkaar zo graag even echt in de ogen kijken

Foto: Ede.nieuws.nl

“Regelmatig hebben we contact met onze cliënten,” vertelt ze, “maar het is eigenlijk niet genoeg. Zeker niet als je weet dat een ouder er alleen voorstaat.” Ze is zorgverlener ergens in het land en zo nu en dan hebben we hele lange telefoongesprekken.

Door Juffrouw Raadgever

Nooit noemt ze namen en ik heb geen idee wie de mensen achter haar verhaal zijn. Dat hoef en wil ik ook niet weten. Voor haar is het fijn om zo nu en dan eens haar hart te luchten. Vandaag belt ze met de camera en kan ik ook haar gezicht zien. Dat hebben we nog niet eerder gedaan. Als we allebei een mok koffie voor ons hebben staan komt ze met de eigenlijke reden waar ze voor belt. Ze heeft een gesprek gehad met een van haar cliënten en ze vertelt bijna letterlijk hoe het gesprek gegaan is.

De kinderen

De cliënt: Door alle toestanden van de corona zijn alle hulpaanvragen bij de instanties voor de kinderen op een tweede plan gekomen. Zo jammer. Ineens stonden in alle agenda’s rode strepen. Afspraken werden afgezegd en de te verwachten antwoorden werden opgeschort. Zo vreselijk frustrerend. Wat nu? Wij hadden alle mogelijke gegevens aangeleverd en dat blijkt ook heel belangrijk te zijn. Er was haast bij. En toen was alles ineens niet meer belangrijk zo lijkt het. Het erge was nog dat ook iedereen thuis kwam te zitten. Dat was nu juist wat eigenlijk niét moest gebeuren. Denk je eens in. Alle kinderen thuis en daarvan hebben er drie een enorme rugzak. Eén heeft zorgelijke gedragsproblemen en extra begeleiding nodig. Gelukkig begint het nu eindelijk, na zeven weken spanning, bij verschillende instanties door te dringen dat er een groot probleem is in de gezinnen. Het komt nu regelmatig aan bod in de praatprogramma’s op TV. Je zult het ook wel gezien hebben. Hopelijk gaat er ook echt iets meegedaan worden. Want dit is echt niet vol te houden. Wat ze daar zeiden, het staat op mijn lijf geschreven. O, ja ik geloof wel dat ze wel willen maar daar hebben we niets aan. Er moet iets gedaan worden. Deze moeder is doodop en we weten niet hoelang ze nog verder moet. De kinderen zijn boven de twaalf dus gaan 11 mei nog niet weer naar school.

Even nodig

“En weet je wat ik gedaan heb? Ik ben in mijn auto gestapt en ben naar haar toe gereden. Bij het huis heb ik haar met mijn mobiel gebeld en gevraagd of ze even buiten kon komen. Ze leek blij verrast om me te zien. Maar wat denk je, ze draait zich om op haar hielen en loopt het huis weer in. Even denk ik wat nu maar dan komt ze met een keukenkrukje weer naar buiten en gaat op afstand zitten.

“Zo,” zegt ze, “dit vind ik super! Even kletsen met jou. En eerlijk, het is maar goed dat je niet binnen mag komen. In de keuken lijkt het erop dat er een bom is ontploft. We kregen opdracht van school om cup-cakes te bakken. Nou dat heb ik geweten. Probeer het maar eens met een stel pubers die het lollig vinden om elkaar in te smeren met bloem. Nu zijn ze aan het soppen. En wel zo grondig dat het schuim tot achter hun oren zit. Vandaag hebben ze dus lol maar dat is ook regelmatig anders. Dan zijn ze zo negatief tegen elkaar en heb ik de handen vol. En de kamer ligt ook nog vol met LEGO. Er moet een brug gebouwd worden. Ben wel heel benieuwd hoe het eruit ziet als ik zo terugkom. Ik vrees het ergste. Maar we gaan het redden. Dit steuntje in de rug had ik net nodig.”

Steun op afstand

“Op ruime afstand hebben we samen even kunnen praten en heb ik haar een hart onder de riem kunnen steken. Ik kon haar zo fijn even echt in de ogen kijken. En zo voelde de moeder zich gehoord en gezien. Missie geslaagd,” sluit ze haar verhaal af. Met de belofte binnenkort weer eenzelfde actie te doen hebben ze afscheid genomen.

Op het scherm zie ik een lachend gezicht. Ik zeg haar dat ik het een voorbeeld van onmacht vindt en dat zij het top opgelost heeft. Ik ben trots op haar. We praten nog even over koetjes en kalfjes en even later wordt het beeld op de PC zwart. Einde gesprek. Hopelijk gaat alles niet al te lang meer duren en kan ze weer zonder angst op een besmetting het broodnodige werk doen. Zeker alle zorgmedewerkers die in het veld werken. Gewoon weer even binnenkomen bij cliënten in de wijken van steden, dorpen en de regio’s. Allemaal wens ik jullie heel veel geduld en moed toe.

Met vriendelijke groet,

Juffrouw Raadgever

X

Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief
Aanmelden